مظهر رحمانيّت و رحيميت خداوند
از نظر عرفا پيغمبر مظهر رحمانيت و رحيميت خداوند است ؛ همانطور كه پروردگار عالم ، نسبت به همهى موجودات رحمان و نسبت به خواص رحيم است ، پيامبر ( ص ) نيز نسبت به همه ، حتى كفّار و مشركين ، رحمان و رؤوف است و نسبت به مؤمنان هم رحيم است و دست آنان را مىگرفته و با عنايت و لطف خود آنان را به مقصود مىرساند و اين امر ، در جاى جاى زندگى پيامبر ( ص ) هويدا و آشكار است .
با اينكه مشركين و كفّار مكّه ، ايشان را تحريم اقتصادى و اجتماعى مىكردند و هميشه عدّهاى از كودكان ، اراذل و اوباش را براى آزار و اذيت ايشان اجير كرده و آنها را مجبور مىكردند ؛ تا به طرف پيامبر سنگ پرتاب كنند . اما ايشان در اين گونه مواقع با وجود زخمى شدن ، به جاى اين كه خشمگين شوند ، مرتّب آنها را اين گونه دعا مىكردند :
« اللّهُمّ اهْدِ قَوْمي فَإنَّهُم لايَعْلَمُونَ « 1 » » ؛
خدايا اينها جاهلند و قدر مرا نمىدانند ، من نمىخواهم آنان را عذاب كنى بلكه از تو مىخواهم آنان را هدايت نمايى ! او نسبت به هدايت امتّش حرص و ولع خاصّى داشت . مشركان مكّه سيزده سال با پيامبر ( ص ) اين چنين كردند و نگذاشتند ايشان كارش را انجام دهد و او را مجبور به هجرت از مكّه به مدينه كردند و پس از آن هم در مدّت ده سال ، هشتاد و چهار جنگ را به منظور نابودى اسلام ، پيامبر و مسلمانان بر رسول الله تحميل كردند . خداوند در اين جنگها پيامبر ( ص ) را يارى كرد و با وجود تعداد اندك و امكانات كم
هامش
( 1 ) - قطبالدين راوندى ، الخرايج والجرايح ، ج 1 ، ص 164