خداوند در جاى ديگر مىفرمايد : آنان كه زكات و ماليات اسلامى خود را نمىپردازند و به فكر ديگران نيستند ، مشرك و كافر به شمار مىآيند :
« و وَيل لِلْمُشْرِكينَ الَّذينَ لا يُؤتُونَ الزَّكَوةَ و هُم بالأخِرَةِ هُم كافِرُونَ »
« 1 »
امر به معروف و نهى از منكر
امر به معروف و نهى از منكر ، يكى ديگر از فروع دين است . اگر به راستى به اين نظارت ملّى عمل شود ، فساد و گناهى كه گريبان جامعهى ما را گرفته است ، از آن رخت مىبندد . و در دين ثوابى بالاتر از آن نيست ؛ چنانچه گناهى بالاتر از ترك آن نيست . آنهايى كه گناه مىكنند به واسطهى گناهشان به جهنّم مىروند و آنهايى هم كه امر به معروف و نهى از منكر نمىكنند ، به واسطهى بيتفاوتيشان در برابرگناه به جهنّم افكنده خواهند شد . قرآن كريم روى آن پافشارى داشته و مىفرمايد :
« وَلْتَكُنْ مِنْكُم امّةٌ يَدْعُونَ إلَى الْخَيْرِ وَ يَأمُرونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
« 2 » در جامعه ، نهادى بايد باشد كه كارش امر به معروف و نهى از منكر است . قرآن ، به اين نوع نظارت به تنهايى راضى نيست و مىفرمايد نظارت بر جامعه فقط مختص آن گروه نيست ، بنابراين نظارت بايد همگانى و ملّى باشد :
« وَالمُؤمِنُونَ و المُؤمِنتُ بَعْضُهُم أوْلياءُ بَعْضٍ يَأمُرُونَ بِالْمَعْروفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
« 3 » در روايات نيز روى آن تأكيد بسيارى شده است .
هامش
( 1 ) - فصلت / 6 و 7 : « و واى بر مشركان ، همان كسانى كه زكات نمى دهند و آنان كه به آخرت ناباورند . »
( 2 ) - آلعمران / 104 : « و بايد از ميان شما ، گروهى ، [ مردم را ] به نيكى دعوت كنند و به كار شايسته وا دارند و از زشتى باز دارند . »
( 3 ) - توبه / 71 : « و مردان و زنان با ايمان ، دوستان يكديگرند ، كه به كارهاى پسنديده وا مى دارند و از كارهاى ناپسند باز مى دارند . »