اساس اين گذشت و ايثار صحابهى رسولالله ( ص ) نازل شد .
پيامبرگرامى اسلام ( ص ) مىفرمايند : اگر خارى در چشم انسان فرو رود ، همهى اعضا با درد چشم ، احساس هم دردى مىكنند . هيچ يك از اعضا آرامش نخواهند داشت . نه تنها چشم ، بلكه هر عضوى از اعضاى بدن به دردى مبتلا شود ، ديگر اعضا آرامش نخواهند داشت . بر اين اساس ، در جامعه و حكومتى كه در ادارههايش كم كارى و بدكارى مىشود ، و امور مردم به خوبى رسيدگى نشود ، نبايد عنوان « اسلامى » را بدان اطلاق كرد .
گاه شاهديم برخى افراد خود را شيعه و محبّ اهل بيت ( ع ) به ويژه حضرت اباعبد الله الحسين ( ع ) مىدانند . فرياد شيعهگرى و گريه و عزاداريشان براى آن حضرت بلند است ، امّا در راه اندازى كار مردم ، سهلانگارى مىكنند . براساس سخن پيامبرگرامى اسلام اين افراد مسلمان نيستند . با اينكه اظهار شعارى به تشيع لازم است و شركت در عزادارى بسيار ثواب دارد ، پيامبر ( ص ) مىگويد : من چنين مسلمانى را كه فقط به همين امور اكتفا مىكند و از همنوعان خود دستگيرى نميكنند ، نمىخواهم . در روايات متعدّدى آمده است : هركس فكر خود باشد و از ديگران غفلت ورزد و خودخواه باشد ، مسلمان نيست .
چنان كه نقل شده است : يك خراسانى به نزد امام صادق ( ع ) آمد و گفت : يابن رسولالله ! شما شيعيان فراوانى داريد . فرمودند : آيا اين شيعيان ما داراى چنين روحيهاى هستند كه اگر يكى از ايشان گرفتار شد ، سر جيب ديگرى رود و مشكل خود را حل كند و او هم كه از جيبش پول برداشته شده است خوشحال شود ؟
تجلى حق (نگرشى اخلاقى بر فضايل و سيره پيامبر اكرم ص) (فارسى) — صفحة 171
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٧١