آرى ، اگر آدمى نسبت به درد و آلام همنوعان خود بىتفاوت باشد ، او را نبايد آدمى شمرد .
تو كز محنت ديگران بى غمى * نشايد كه نامت نهند آدمى
برحذر داشتن مسلمانان از غيبت كردن ، تهمت زدن ، دل آزردن ، اهانت به مسلمانان و آبروريزى از مسلمان همه نشان از اهتمام اسلام به حفظ وحدت در جامعهى مسلمانان دارد . از اين رو ، عقوبتهاى سنگين براى اين گناهان در نظر گرفته شده است و نزول آيات گوناگون با مضامين اخلاقى ، براى جلوگيرى از فضاى بدبينى و سوء ظن ، تهمت ، دروغ و . . . در جهت برقرارى آرامش و صلح و امنيت در جامعهى اسلامى است .
از آنجا كه مسخره كردن مؤمنان ، موجب به وجود آمدن نفرت و اختلاف بين افراد مىشود ، قرآن مىفرمايد :
« وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَة »
« 1 » واى بر هركسى كه عيبجويى و مسخره مىكند و هرزه زبان است . گاه با يك نيش و زخم زبان ، تمامى اعمال نيك يك انسان حبط مىشود و مهمتر اينكه در روايت مىخوانيم :
« مَن اهانَ وَلياً فَقَد بارَزَني بِالْمُحارَبَة » « 2 »
اگر مسلمانى به مسلمان ديگر توهين كند ، جنگ با خداست . زيرا غيبت ، تهمت و زخم زبان اختلاف مىآورد و اختلاف موجب از هم پاشيده شدن كانون گرم يك خانواده و جامعه مىشود .
هامش
( 1 ) - همزه / 1 : « واى بر هر بدگوى عيبجويى . »
( 2 ) - محمد كلينى ، كافى ، ج 1 ، ص 144