يكى از دلايل اينكه جزا و عقوبت غيبت كننده از عقوبت زنا بالاتر است ، و گفتهاند :
« الغيبَةُ أشَدُّ مِنَ الزِّنا » « 1 » ،
در اين نكته است كه غيبت موجب تفرقه و از بين رفتن همدلى و همكارى و اتّحاد مسلمين مىشود .
رسول گرامى اسلام ( ص ) هرجا با قضيهاى مواجه مىشدند كه موجب اختلاف بين مسلمانان بود ، پيش آمده و با ابراز نگرانى از ماجرا با تفرقه افكنان به شدّت مقابله مىكردند . مثلًا اگر در حضور آن حضرت غيبت مىشد ، چهرهى مباركشان برافروخته شده و به دفاع از آن مؤمن غيبت شونده مىپرداختند .
اگر دوست ندارى پشت سرت غيبت كنند ، پس غيبت ديگران را مكن . اگر شنيدى به تو تهمت زدند ، آرامش و خوابت گرفته شد ، پس بدان كه با تهمت تو نيز خواب و آرامش ديگران گرفته مىشود . از اين رو ، در روايت آمده است :
« المُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِن يَدِهِ وَ لِسانِهِ » « 2 » ،
مسلمان كسى است كه مردم از دست و زبان او در آسايش باشند . بلكه مسلمان واقعى در درجهاى بالاتر است :
« وَ يُؤْثِرُونَ عَلَي أنْفُسِهِم وَ لَو كانَ بِهِمْ خَصاصَه » « 3 » ؛
يعنى بايد ايثار و گذشت داشته و از مصاديق اين شعر سعدى باشد كه گفت :
چو عضوى به درد آورد روزگار * دگر عضوها را نماند قرار
هامش
( 1 ) - شيخ حر عاملى ، وسائل الشيعه ، ج 12 ، ص 281
( 2 ) - ابن بابويه ، من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 362 .
( 3 ) - حشر / 9 : « و هر چند در خودشان احتياجى [ مبرم ] باشد ، آنها را بر خودشان مقدم مىدارند » .