بيشتر از احتياجش را تحجير كند .
فرع سوم « تحجير » :
تحجير به معناى سنگ چيدن هيچ خصوصيتى ندارد و آنچه كه خصوصيت دارد و ملاك است « تسلط عرفى » شخص بر زمين است . يعنى عرف بگويد اين شخص نسبت به اين زمين اولويت دارد چون زودتر از ديگران روى آن دست گذاشته است و الا لازم نيست حتماً چيدن سنگ در اطراف آن باشد . مى توان بوسيله ديوار يا سيم خاردار يا علامت گذارى و يا ثبت در دفتر اسناد رسمى و . . . چنين حقى را براى خود محفوظ داشت . حال اگر كسى زمينى را علامت گذارده ؛ آن را
سنگ چينى و يا ديوار كشى كرد و پس از مدتى اين علامت بوسيله سيل ، زلزله و تعدى ظالمى و . . . از بين رفت ، حكم آن چيست ؟
مرحوم علامه و مرحوم محقق ثانى ( ره ) در « تذكره » و « جامع المقاصد » فرموده اند : با از بين رفتن تحجير يا حائط و . . . حق نيز از بين مى رود و در آنجا هم كه ظالمى آمده و ديوار را خراب كرده است ، هر چند او كار حرامى مرتكب شده اما حق تحجير كننده هم زائل مىشود همانطوريكه به نظر ايشان در مشتركات همچنين حكمى هست يعنى اگر كسى در مسجد عبايش را انداخته و جائى براى خود تعيين كرد ، اين شخص حق اولويت نسبت به اين مكان را دارد و اگر كسى بيايد و جاى عبا را تغيير دهد ، گر چه اين شخص به خاطر تصرف در مال و رحل اولى ، مرتكب حرام شده است اما حق اولى از بين رفته و نفر دوم مىتواند جاى او بنشيند .