امام مرحوم محقق در « شرائع » قائل به بقاء حق شده اند و مرحوم صاحب جواهر در ص ج ، كلام مرحوم محقق را مشهور دانسته و با ذكر « بلا خلاف اجده » ادعاى يك نحو اجماع هم مىكند . مثل اينكه اهميتى براى كلام علامه و محقق ثانى قائل نشده است كه مى فرمايد : « بلا خلاف اجده » . البته اين قول مشهور مبتنى بر آن مقدمه اى است كه در اول فرع سوم گفتيم كه تحجير بما هو تحجير ، هيچ خصوصيتى ندارد و صرفاً علامتى براى نشان دادن تسلط و حق شخص بر زمين مى باشد كه در اين صورت وقتى علامت از بين برود ، حق از بين نمى رود چون حق محفوظ است .
قابل ذكر اينكه اين قول مشهور ، عرفيت هم دارد . يعنى بناى عقلاء بر اين است كه حق با زوال علامت زائل نمى شود و بر فرض عدم قبول بناى عقلاء ، مى گوئيم : اين شخص قبل از خراب شدن علامت و زوال آن نسبت به زمين ، « حق » داشته و حالا كه علامت از بين رفته است و شك داريم كه آيا حق باقيست يا نه ؟ استصحاب ، بقاء حق اولويت را براى او ثابت مىكند .
فرع چهارم « تحجير » :
اگر كسى زمينى را تحجير نموده و در ساخت يا آبادانى آن اهمال كند ؛ حكمش چيست ؟
مرحوم محقق در « شرايع » مى فرمايد : در چنين صورتى حاكم زمين را از او گرفته و به ديگرى مىدهد تا آن را آباد كند و صاحب جواهر نيز ادعاى عدم خلاف كرده و از شيخ طوسى و شهيد اول و دوم و علامه . . . اين حكم را نقل مىكند و دليل همه اين فقهاء « قبح