حقوق فقرا و غوطه ور در شهوات ، و تكذيب كننده دين ، عملًا سلب كرد . از اهل بيت ( ع ) هم روايت شده است كه :
« مَنِ اسْتَخَفَّ بِالصَّلوةِ لايَنالُ الشَّفاعَة
؛ « 1 » كسى كه نماز را سبك بشمارد به شفاعت ما نمىرسد . »
البته شفاعت احتياج به شرايطى دارد و نيز در گرو مقتضياتى است كه در آيات زير آمده است :
- . ؛
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مَا خَلْفَهُمْ وَ لَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ
« 2 » و شفاعت نخواهند كرد مگر براى كسانى كه راضى باشند .
- ؛
يَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا
« 3 »
در آن روز شفاعت براى كسى سودمند نخواهد بود مگر آن كه خداى رحمان به او اجازه داده و از كلامش خرسند بوده باشد .
ب ) حقيقت شفاعت :
حقيقت شفاعت به چند صورت است :
1 . خداوند تعالى اختيار تامى به امثال رسول خدا و حضرت زهرا ( س ) و اهل بيت ( ع ) مىدهد كه آنها اجازه شفاعت در روز قيامت دارند ، لذا براى هر كس از افراد امت كه شايستگى داشته باشد شفاعت مىكند . در روايات ، اشعار و چه بسا دلالتهايى براى اين مطلب هست .
هامش
( 1 ) . ر . ك : بحارالانوار ، ج 47 ، ص 7 ، ( باب 1 ، ولادته صلوات الله عليه . . . ) ، ح 23 .
( 2 ) . انبياء ، آيه 28 .
( 3 ) . طه ، آيه 109 .