در روايات فراوانى آمده است كه همين آيه براى شفاعت نازل شده است و رسول خدا ( ص ) و ائمه ( ع ) در روز قيامت به قدرى شفاعت خواهند كرد كه راضى شوند . بحثى نيست كه شادمانى محمد وآلش در شفاعت است ، چنان كه پيش از اين هم از حضرت زين العابدين ( ع ) ذكر كرديم :
« الهى ! انْ ادْخَلْتَنِى النّارِ فَفى ذلِكَ سُرُورُ عَدُوِّكَ وَ انْ ادْخَلْتَنِى الْجَنَّة فَفى ذلِكَ سُرُورُ نَبِيِّكَ وَ انَا وَ اللّهُ اعْلَمُ انَّ سُرُورَ نَبِيِّكَ احَبُّ الَيْكَ مِنْ سُرُورِ عَدُوِّكَ ؛ « 1 »
اى معبود من ! اگر مرا در آتش اندازى شادى و سرور دشمن تو در آن است و اگر به بهشتم برى شادى و سرور رسولت در اين است و به خودت قسم كه مىدانم شادى پيامبرت براى تو مهم تر از شادى دشمن توست . »
هامش
( 1 ) . دعاى ابوحمزه ثمالى .