- ؛
أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتاً وَ هُمْ نَائِمُونَ
« 1 » آيا شهر نشينان از اين كه شبان گاه وقتى كه آنها در خوابند بلاى ما بر سرشان فرود آيند در امان هستند ؟
- ؛
أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ
« 2 » يا آن كه شهرنشينان از اين كه روز ، هنگامى كه مشغول بازى هستند بلاى ما برسرشان فرود آيد در امانند ؟ آيا آنها از مكر خدا آسوده خاطرند ؟ در حالى كه جز مردم زيان كار ازمكر خدا آسوده خاطر نمىشوند .
هامش
( 1 ) . اعراف ، آيه 97 .
( 2 ) . اعراف ، آيه 98 و 99 .