درحديث صحيحى از امام صادق ( ع ) آمده است كه :
« يَقُولُ الله عَزَّوَجَلَّ : اذا عَصانى مَنْ يَعْرِفُنى سَلَّطْتُ عَلَيْهِ مَنْ لايَعْرِفُنى ؛ « 1 »
خداوند عزوجل مىفرمايد : وقتى كسى كه مرا بشناسد و در برابر من عصيان كند من هم كسى را بر او مسلط مىكنم كه مرا نشناسد . »
سومين مرتبه از مكر خدا و فريب او « مؤاخذه گناه كار است به واسطه گناهان خودش » و اين چيزى است كه در قرآن و روايات به لزوم بيم دادن بندگان از آن تأكيد شده است و آسوده خاطر بودن از مكرخدا را از گناهان كبيره و موبقه برشمرده است ، لذا لازم است كه بنده اميدوار به رحمت خدا باشد ولى در عين حال نبايد از مكر خدا آسوده خاطر گردد ، چرا كه سخط خداوند در كنارهر شرى هست ، و معناى كلام حضرت در دعاى « رجبيه » هم همين است كه فرموده :
« يا مَنْ ارْجُوهُ لِكُلِّ خَيرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ ؛
اى كسى كه اميد هر خيرى را از او دارم و ايمان دارم كه سخط آن همراه هر شرى هست . »
آيات الهى نيز دلالت بر همين موضوع دارد ، از اين روست كه خداى متعال در چند جاى مختلف مىفرمايد :
- ؛
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ
« 2 » ولى اگر مردم شهرها ايمان مىآوردند و خويشتن دارى پيشه مىكردند ما هم چشمههاى
بركت را از آسمان و زمين به روى ايشان مىگشوديم ولى آيات ما را دروغ انگاشتند ، ما هم آنها را با دستاوردهاى خودشان مؤاخذه كرديم .
هامش
( 1 ) . وسايل الشيعه ، ( باب 41 ، وجوب اجتناب المعاصى ) ، ح 20592 .
( 2 ) . اعراف ، آيه 96 .