خوف از عدم استجابت دعا
وقتى انسان درمانده دستش از اسباب ظاهرى و معنوى بريده شود در صدا كردن پناه و ملجأ خود پافشارى مىكند ، و گويا اميرالمؤمنين ( ع ) نيز در آخر دعا خود را درمانده و بى چاره مىبيند و از عدم استجابت دعا و قبول نشدن توبه اش نگران و بيم ناك است و ديگر هيچ پناهى براى خود نمىبيند . مگر اسم ملجأ و پناه گاهش ، يعنى كلمه « رب » . به همين جهت بارها و بارها آن را تكرار مىكند و اين تكرار او اشاره به اين است كه پناه ، مولى ، سرور ، صاحب اختيار ، كسى كه سرنوشت حضرت به دست اوست ، عالم به فقر و زيان كارى ، كسى كه شكايت به پيشگاه او برده مىشود و كسى كه از او شكوه و شكايت صورت مىگيرد ، همگى در كلمه « رب » خلاصه شده است ؛ لذا حضرت نوزده مرتبه در اين جملات آن را تكرار كرده است و بدون شك چنين تكرارى در دعا لطافت خاصى دارد .