- ؛
مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
« 1 » هر كس كه كار شايستهاى انجام دهد - مرد باشد يا زن - و مؤمن هم باشد ، ما او را به زندگى پاكيزه اى زنده مىداريم و مزد آنها را به بهترين وجه از كارهايى كه انجام دادهاند مىپردازيم .
نظير اين آيات در قرآن فراوان است ، معمولًا در قرآن ايمان را به عمل صالح و عمل صالح را به ايمان وابسته نموده است . و براى سعادت آدمى آن دو مىبايد در كنار يك ديگر باشند و گرنه آدمى زيانكار خواهد بود .
كلام الهى است :
؛
إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ
« 2 » همه انسانها در زيانند ، مگر كسانى كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده اند و يك ديگر را به حق و استقامة سفارش مىكردند .
هر كس كه ايمان به خدانداشته باشد يا ايمان داشته باشد ولى كارش براى خدا نباشد اصلًا قربى براى او حاصل نمىشود و پيداست كه چنين كسى اصلًا در جهت قرب حركت نمىكند تا قربى برايش حاصل شود . كلام الهى است :
- ؛
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ
« 3 » و كسانى كه كافر شدند اعمالشان مثل سرابى است در كوير كه تنشه ، آن را آب مىپندارند ولى وقتى كه به آن نزديك شد به چيزى دست نمىيابد و خداوند را در كنار
هامش
( 1 ) . نحل ، آيه 97 .
( 2 ) . عصر ، آيه 2 تا آخر .
( 3 ) . نور ، آيه 39 .