اميرالمؤمنين على ( ع ) در اين جملات پروردگارش را دعا مىكند و دعاى او از قبيل دعاى سائل از مسئول ، فقير از غنى ، مربوب از رب و بنده از مولا نيست ، بلكه دعاى عارف است از خداى تعالى كه بهترين دعاهاست ، هم چنان كه عبادت عارفان هم در اعلى مراتب عبادت قرار دارد . دعاى عارف عبارت از آن دعايى است كه مشتمل بر بينه و برهان است ولى نه برهان فلسفى بلكه برهان ذوقى و عشقى ، لذا اين جملات متضمن اين نوع برهان از جهات گوناگون است .
در آغاز اين قسمت از دعا حضرت مىفرمايد : خداوندا ! از آن جا كه هيچ كس جز تو شايسته گذشت كردن نيست و در هستى جز تو هيچ چيز ديگر تأثير نمىگذارد لذا براى تو چاره اى نيست مگر اين كه پاسخ مثبت به من دهى . در وسط جملات مىفرمايد :
خداوندا ! گناه من به جهت عناد و لجاج نبوده بلكه به خاطر تسلط نفس بر من و اميد به لطف ديرينه تو بوده است . لذا چارهاى جز پاسخ مثبت به من و پذيرش من ندارى و در پايان مىفرمايد :
خداوندا ! از آن جا كه فضل تو دايمى و عنايتت بر من هميشگى است لذا ناگزيرى كه اين فضل و عنايت را پس از اين هم بر من داشته باشى و در حق من به كارگيرى .
اين تمام مطلبى است كه در جملات فوق آمده بود .
آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — صفحة 146
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٤٦