آداب دعا
حضرت با حمد ، تسبيح و كلمه توحيد خداوند را به مجد و بزرگى ياد مىكند .
پس از آن به گناه خويش اعتراف مىكند ، ولى عذر مىآورد كه اگر مخالفتى صورت گرفته است از جهت عناد او و انكار ربوبيت حق تعالى نبوده است ، بلكه اولًا به واسطه غلبه جهل و شهوت بوده و ثانيا به خاطر لطف دائمى خدا بر او بوده است .
سپس اين لطف را نسبت به پوشيده داشتن معايب ، رفع بلا ، بر طرف كردن لغزش ها ، دفع مكروهات و بلند داشتن آوازه ستايشش - كه در واقع خود را شايسته آن نمىداند - از خداوند متعال خواسته است .
ذكر اين خواسته ها به صورت اخبار هم براى تأكيد و بيان خواسته هايش با بينه و برهان است . زيرا كسى كه لطفش دائمى باشد ناگزير در حال حاضر بايد اين لطفش فراگير باشد لذا با تأكيدهاى پى در پى خواسته هاى خود را برشمرده و اجابت آنها را از خداوند خواسته است . گفتيم كه اين تأكيد و تكرار لازمه دعاست : « فإنَّ اللهُ يُحِبُّ الْحاحُ الْمُلِحّين ؛ « 1 » خداوند اصرار كسانى را كه بر خواسته شان پافشارى كنند دوست دارد . »
در اين قسمت از دعا حضرت آداب دعا را هم كه بخشى از آن تمجيد ، تسبيح ، سپاس و ستايش است مراعات فرموده كه اين مسئله علاوه بر آن كه بر تأكيد مطلب اضافه مىكند و لطفى ديگر بر لطافت هاى پيشين مىافزايد ، خود نيز رمزى است بين عاشق و معشوق ، بنده و پروردگار و ذوقى است كه تا كسى آن را نچشد حلاوتش را در نمىيابد ، زيرا از برترين مراتب فصاحت و بلاغت است .
هامش
( 1 ) . وسائلالشيعة ، ج 7 ، ص 60 ، ( 20 باب استحباب الالحاح فى الدعاء ) ، ح 8721 .