تفسير ادبى
« فدح » عبارت از سنگينى هر چيز است كه در اين جا به معناى بلاى عظيم است .
« اقاله » موافقت بر فسخ معامله است كه در اين جا به معناى رفع بلاست .
« عثره » و « عثار » به معناى لغزش و خطاست . در دعا آمده است « يا مقيل العثرات » ، منظور « لغزش » است و به اين معناست كه خداوند تعالى « بر طرف كننده لغزش هاست » چرا كه او بنده اش را از لغزش باز مىدارد .
همه اين جملات گر چه خبرى هستند ولى در اين جا با قصد « انشا » ذكر شده اند و اين واقع تر است . لذا در علم اصول گفته شده است كه وقتى جمله اخبارى ، به قصد انشا آورده شود از تأكيد بيش ترى برخوردار مىگردد .
لذا جملات :
« اللّهُمَّ اغْفِر ذُنُوبى وَ اسْتُرْ عُيُوبى وَ بَدَّلِ الْقَبيحَ عَنّى بِالْحَسَنِ
» به اين معناست كه اين كارها از هيچ كس جز تو برنمى آيد .
پس در حقيقت ذكر چيزى با بينه و برهان تأكيد ديگرى در دعا به شمار مىرود .