« وَلِلّهِ الْاسَماءُ الحُسْنى فَادْعُوهُبِها » ؛
« 1 » براى خدا اسماء و صفات خوب است ، خدا را به آنها بخوانيد .
در روايات داريم كه مىفرمايند :
« نَحْنُ وَالِلَّهِ الْاسَماءُ الحُسْنى ؛ « 2 »
اسماء حسناى خدا ما هستيم . »
در اين نظر مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ رَحْمَتِكَ بِا وْسَعِها ؛
خدايا ! به در خانهات آمدهام ، اهلبيت را آوردهام . تو را از نظر وجود به اوسع اين اهلبيت و حقيقت احمدى قسم مىدهم . »
گاهى توجه مىيابد كه اهلبيت نور واحد و رحمت واحده هستند ، لذا مىگويد :
« وَ كُلُّ رَحْمَتِكَ واسِعَة
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِرَحْمَتِكَ كُلِّها ؛
اى خدا ! به درخانهات آمدهام ، شفيع آوردهام . توسل به اهلبيت پيدا مىكنم . اى خدا ! به درخانهات آمدهام و تو را به اهلبيت طيّبينِ طاهرين قسم مىدهم . »
تذكر اخلاقى
وقتى كه اين جمله را مىخوانيم بايد توجه داشته باشيم كه پروردگار عالم رحمان و رحيم است . در روايات مىخوانيم : « پروردگار عالم صد رحمت دارد » اين از باب مثال است ؛ يعنى پروردگار عالم خيلى رحمت دارد . يكى از آن صد رحمت را بين مخلوقها تقسيم كرده است . به واسطهء آن يك رحمت همهء مهربانىها و عاطفهها
هامش
( 1 ) . اعراف ، آيه 180 .
( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 91 ، ص 6 ، ( باب 28 - الاستشفاع بمحمد وآل محمد . . . ) ، ح 7 .