« وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللّهَ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبادَةُ الْاحرارِ وِ هِىَ افْضَلُ الْعِبادَةِ ؛ « 1 »
عدهاى چون محبت خدا سر تاپايشان را فرا گرفته و در دلشان ريخته شده خدا را عبادت مىكنند و اين عبادت آزادگان و برترين عبادتهاست . »
بنابراين هدف و مقصود ما انسانها ، تنها خداست و اين عبادات وسيلهاى براى نيل به آن هدفاند ، قرآن مىفرمايد :
« انَّنى انَا اللَّهُ لا الهَ الَّا انَا فَاعْبُدْنى وَ اقَمِ الصَّلوةَ لِذِكْرى » ؛
« 2 » خداى يكتا من هستم ، هيچ خدايى جز من نيست پس مرا پرستش كن و براى اين كه مرا ياد كنى نماز بگزار .
انسان در اين حال ، مصداق اين آيه مىشود كه :
« الا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » ؛
« 3 » همانا تنها با ياد خدا قلبها اطمينان مىيابد .
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 67 ، ص 236 ، ( باب 54 ) ، ح 6 ؛ مرآت العقول ، ج 8 ، ص 86 ، ح 5 .
( 2 ) . طه ، آيه 14 .
( 3 ) . رعد ، آيه 28 .