دعا با « اى خدا » شروع مىشود و با « فاجبنى يا الله » پايان مىپذيرد .
خوشا به حال كسى كه در دل او صفات جمال و جلال خدا حكومت داشته باشد و بر زبان و دلش لفظ « يا الله ! يا الله ! يا الله ! » باشد . كسى كه كلمهء « يا الله » بر دل او حكومت داشته باشد توجه و تلطف خدا را مىبيند ، لذا مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِما تُجيبُنى بِه حين اسْئَلُكَ ؛
خدايا ! متوجه لطف توام ، خدايا ! تَوجهت را مىبينم ، خدايا ! مىبينم كه دست عنايتِ تو بالاى سر من است . تو را به تَوجهت قسم مىدهم . خدايا ! كارى كن كه من هميشه مورد توجه و عنايت تو باشم . »
ديگر انسان به جايى مىرسد كه مىگويد :
نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست * چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم « 1 »
انسان دراين حال ، توجه حق را مىبيند و از ترس جهنم و يا به طمع بهشت ، عبادت نمىكند ، بلكه عبادت مىكند چون عبد است و او مولاست .
امام صادق عليه السلام مىفرمايند :
« قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزّوَجَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ ؛
گروهى خدا را به سبب ترس ( آتش ) عبادت مىكنند اين عبادت عبيد ، ( غلام زر خريد ) است . »
« قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ تَبارَكَ و تَعالى طَلَباً لِلثَّوابِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الاجَراءِ ؛
دستهاى خدا را عبادت مىكنند تا به بهشت رسند . عبادت آنها نظير عبادت كارگران است كه براى پول كار مىكنند . »
هامش
( 1 ) . حافظ ، ديوان اشعار ، غزليات ، شماره 317 .