اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِما تُجيبُنى بِه حين اسْئَلُكَ فَاجِبْنى يا اللَّهُ .
تفسير ادبى
لغت « اجابت » از « جواب » گرفته شده ، و « جواب » در مقابل « سئوال » است .
گاهى سئوال گفتار است : « آيا زيد آمد ؟ »
جوابش هم گفتار است : « آمد » يا « نيامد . »
اما انسان گاهى در سئوال چيزى مىخواهد ، در اين جا ديگر جوابش گفتار نيست ، بلكه كردار و اعطاء است . از نظر ادبى « ما » در كلمهء « بما تجيبنى » مصدريه است ؛ يعنى « مقسم به » اجابت است . انسان به درخانهء خدا مىرود تا مورد عنايت و اجابت خدا قرار گيرد ، لذا مىگويد :
« اى خدا ! به درخانهات آمدهام ، و تو را به اجابتت در آن اوقاتى كه از تو سئوال مىكنم ، قسم مىدهم . »
شرح عرفانى
سؤال [ درخواست ] عبد از مولا براى خدا برترين امور ، و براى بنده لذيذترين لذات است ، چنان كه پيشتر بدان اشاره شد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِن مَسائِلِكَ بِاحَبِّها الَيك ؛
خدايا ! به درخانهء تو آمدهام ، و تو را به محبوبترين سئوالهايى كه از تو مىشود ، قسم مىدهم . »