انسان به جايى مىرسد كه حاضر است براى يك ساعت راز و نياز با خدا ، از دنيا آن چه در آن است اعراض كند . در روزهاى آخر ماه رمضان ، مثل زنى كه عزيزش را از دست مىدهد گريه مىكند ، چون عزيزش - ماه رمضان - كم كم رو به اتمام است . از تمام شدن نماز اندوهگين مىشود . اما اگر اين راه را نرفته باشد همهء اينها برايش سنگين مىشود و بر او تحميل است چنان كه قرآن كريم مىفرمايد :
« انَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَنِ الْفحْشاءِ وِ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ اكْبَرُ . »
« 1 »
« وَ اْستَعينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلوة وَ انَّها لَكَبيرَةٌ الّاعَلَى الْخاشِعينَ . »
« 2 »
تذكر اخلاقى
از اين جمله دعا مىتوان فهميد كه خداوند دوست دارد انسان اين منازل را طى كند و به لقاءاللَّه برسد و در خدا فنا شود ؛ يعنى وقتى به لقا رسيد فنا مىشود و بعد از لقا بقا مىيابد و در عين حال بقا ، فنا فىاللَّه مىشود . انسان مىتواند اين منازل را پشتسر بگذارد . رسد آدمى به جايى كه به جز خدا نبيند .
از اين رو انسان اين فرصت را نبايد از دست بدهد ؛ چرا كه عمر او كوتاه است و در اين مدت كوتاه بايد را اين منازل را طى كند ، چنان كه خيلىها از اين منازل گذشتند و به آنجايى كه بايد مىرسيدند ، رسيدند .
هامش
( 1 ) . عنكبوت ، آيه 45 .
( 2 ) . بقره ، آيه 45 .