كه براى صابر ، بهشت كوچك است ؛ حتى بهشت عدن و بهشت رضوان . پس جاى انسان صابر كجاست ؟ نزد خداست .
اگر كسى كمال بخواهد ، بايد صبر كند . شما دانهء گندم را در خاك مىكاريد . دانه بايد در زير خاك صبر كند تا كمكم شكفته شود . اگر همان جا صبر داشته باشد ، مىپوسد و تمام مىشود ؛ پس بايد صبر كند تا جوانهاش بالا بيايد . وقتى جوانه بالا آمد ، به واسطهء سرما و طوفان اذيت مىشود ؛ پس بايد زير برف و در طوفان ، استقامت داشته باشد و با بلا بسازد .
در روايت داريم : الْمُؤمِنُ كَسُنْبُلَة ؛ مؤمن در مقابل مشكلات ، مثل خوشهء گندم است . جاى ديگر هم مىفرمايد : الْمُؤمِنُ كَالْجَبَلِ الرّاسِخِ ؛ مؤمن مثل كوه است ؛ يعنى در مقابل بلا ؛ استقامت دارد و هيچ طوفانى نمىتواند به او اذيت برساند . معناى ديگرش اين است كه در مقابل دشمن مثل كوه است . در مقابل دشمن و نفس اماره و شيطان و رفيق بد و استثمار ، مثل كوه پابرجاست . اما در مقابل حوادث و بالا و مصيبت ، مثل سنبله است .
سخن بر سر دانه گندم بود كه اگر مىخواهد خوشه كند ، بايد صبر كند . وقتى هم كه خوشه كرد ، اول بلا و سختى است . بايد زير چرخ جدا كردن گندم از كاه ، استقامت كند . بعد زير سنگ آسيا آرد شود . بايد با صبر در مقابل آتش نانوايى ، نان شود و برود در دهان يك مؤمن و جويده شود . به معده او برود و در آن ديگ جوشان خرد و هضم شود . بعد برود در روده و جوهرش گرفته شود و مثل سنگ معدنى كه در كورهء ذوب آهن فضولات خود را از دست مىدهد بايد خالص شود ، عاقبت اين دانه گندم وارد خون شده و جزئى از بدن مؤمن شود ، تا به آن مؤمن بگويند تو بالاتر از كعبهاى و بالاتر از ملك مقربى . لذا اگر از شما بپرسند آيا يك دانهء گندم از كعبه بالاتر مىشود ، مىگوييد : بله . اما با صبر و استقامت و با چشيدن بلا روى بلا ؛ و الا هر جا استقامت و صبرش تمام شود ،
اخلاق و خودسازى در مكتب قرآن و اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 245
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٤٥