است كه اگر به راستى حال شرمندگى برايشان پيدا شود و اگر گناه راجع به حقالله باشد ، آمرزيده مىشوند .
پيغمبراكرم مىفرمود كه يك بنده پنجاه ، شصت سال گناه مىكند ، اما راستى يك لحظه توبه ، آن پنجاه شصت سال گناه را كَانْ لَمْ يكُنْ مىكند و او آمرزيده مىشود .
قرآن مىگويد : پروندهء سياه او نابود مىشود و يك پرونده درخشان كه ثواب توبه است ، برايش جلو مىآيد :
الّا مَنْ تابَ و آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَاولئِكَ يُبَدِّلُ اللهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
« 1 » اگر توبه كند ، علاوه بر اينكه پروندهء سياهش را نابود مىكنيم ، پروندهء درخشانى برايش جلو مىآوريم ؛ پروندهاى كه اگر با آن به صف محشر وارد شود درخشندگى خاصى دارد . لذا در روايات مىخوانيم افرادى كه توبه كنند و با حال شرمندگى از دنيا بروند ، درخشندگى خاصى دارند .
اگر حقالله باشد و قضا هم لازم نداشته باشد ، آمرزيده مىشود . كسى كه نماز نمىخوانده ، يا نمازش را به طور صحيح نمىخوانده است ، اگر حال شرمندگى برايش پيدا شود ، آمرزيده است .
كسى كه روزه نمىگرفته ، اگر به راستى حالت توبه برايش پيدا شود ، آمرزيده است ؛ الا اينكه بعدش واجبى برايش پيش بيايد و آن واجب را ادا نكند ، براى آن كار باز جهنمى مىشود . مثلًا قضاى نمازها و روزهها و آن واجبهايى را كه از دست داده است ، بايد انجام دهد و آنها را تدارك نمايد .
كسى كه بد نماز بخواند ، گناهش بزرگ است و كسى كه نماز نخواند ، گناهش در سر حد كفر است . اما به راستى اگر پشيمان شد و دلش شكست و
هامش
( 1 ) - فرقان / 70 .