سلامتى من و شما ، شعور من و شما ، عقل من و شما و نعمتهاى ديگر كه من و شما از آنها بهرهمنديم ، مرهون رحمانيت خداست . اگر من و شما موجوديم و سلامت داريم و اگر من و شما عمر و ادامهء عمر داريم و عقل و شعور و علم و قدرت داريم ، همه از رحمانيت خداست . عنايت رحمانيت اگر يك لحظه برداشته شود ، نظير اين است كه كارخانهء برق يك لحظه ، لطفش از اين مسجد برداشته شود .
مثال ديگرى مىزنم : وجود ذهنى خودمان را در نظر بگيريد . شما مىتوانيد مثلًا اسم حسن و حسين را در ذهنتان ايجاد كنيد ، شما خالق وجود ذهنى خودتان هستيد و تا توجه به اسم حسن و اسم حسين داريد ، آنها موجود هستند و وجود دارند ؛ اما به مجردى كه صرف نظر مىكنيد از اسم حسن ، آنچه در ذهن شماست ، نابود مىشود . رحمانيت خدا اين چنين است و به آن غناى مطلق از طرف او و فقر صرف مطلق از طرف ما مىگويند .
اما علاوه بر اين رحمانيت ، يك رحيميت هم خدا دارد و آن هم عنايت خاص به بعضى از بندههايش است . شما ولايت اميرالمؤمنين داريد و اين عنايت خاص خداست . توحيد داريد و اين عنايت خاص خداست . محبت اهلبيت داريد و اين عنايت خاص خداست . امثال اينها از رحيميت خدا مىباشد ، يعنى عنايت خاص . رحمان ، عنايت عام بود . و رحيم عنايت خاص است . عنايت خاص چنين است كه اگر خدا يك لحظه آن را از شما سلب كند ، ناگهان به جاى على ( ع ) ، دشمن او مىنشيند و به جاى خدا ، ماديگرى مىآيد . اگر يك لحظه خدا سلب رحيميت كند ، محبوبيت على از ميان مىرود و مبغوضيت او در دل وارد مىشود . پس بياييم و به قول ملاصدرا نگوييم كه فقيريم ؛ بگوييم ما فقر مطلقيم . پروردگار عالم غنى است ، غنى مطلق و نگوييم غنى ؛ بگوييم غناى مطلق . فقر مطلق از ما غناى مطلق از اوست .
اخلاق و خودسازى در مكتب قرآن و اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 157
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٥٧