اگر ما براى دعا هيچ فايدهاى سراغ نداشتيم جز اين ، بس بود كه بگوييم استجابت دعا در مقابل اين فايده مثل قطره است در برابر دريا .
اما دعاهاى ما همچون دعاى اهل دل نيست . دعاى اهل دل اين است كه در آن وقتى كه مىگويد : يا الله ! رحمانيت و رحيميت خدا را در نظر مىگيرد . اى جوانها ! عنايت رحمانيت و عنايت رحيميت را هميشه در نظر داشته باشيد .
مخصوصاً عنايت رحيميت را روز به روز در قلب خودتان زياد كنيد . كدام يك از شما در مدت عمرتان اين طور دعا كردهايد كه در آن هنگام ، درك كنيد كه چقدر ذليل هستيد !
يك لقمه نان ساده را در نظر بگيريد و ببينيد چه كارهاى زيادى روى آن انجام مىشود : اگر نان را در دهان بگذارى و دندان نداشته باشى ، هضم نمىشود اگر زبان كارش را انجام ندهد و غدد ترشح كنندهء زير زبان كار نكنند ، جويدن و بلع انجام نمى شود . اگر زبان كوچك به كمك نيايد ، آدمى خفه مىشود . اگر معده عكسالعمل نداشته باشد ، غذا هضم نمىشود و . . .
آخر كار ببينيد اگر ضايعات همان غذا از بدن دفع نشود ، چه مصيبت بزرگى پيدا مىشود . آيا نبايد براى اينها الحمدالله رب العالمين بگوييم و ذلت خود را درك كنيم ؟ ما چقدر ذليل و بيچارهايم . فقر محض هستيم . راستى اگر انسان يك ساعت آشفته حال شود ، چه اوضاعى پيش مىآيد ؟ !
بدترين دردها تكبر است . يكى از اساتيد اخلاق ما مىگفت كه استاد ما وقتى از دستشويى برمىگشت ، از بس گريه كرده بود پشت چشمش قرمز شده بود و مىگفت : آدم چقدر ذليل است . اين فضولات كه از شكمش بيرون مىآيد ، اگر همين بويى را كه دارد ، موقعى كه داخل بدن است داشته باشد ، چه مىشود !
راستى اگر انسان حبسالبول بشود ، حاضر است هر چه دارد بدهد تا اين
اخلاق و خودسازى در مكتب قرآن و اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 158
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٥٨