مراتب تعبد
روحيه تعبد داراى مراتب مختلفى است و با تقرب به حق تعالى نسبت مستقيم دارد . يعنى هر چه تعبد بيشتر باشد ، انسان به خداى سبحان نزديكتر است و در اجراى فرمان الهى آماده تر . چنان كه حضرت ابراهيم ( عليه السلام ) پسر را در راه خدا به قربانى برد و به امر پروردگار كارد بر گلوى او نهاد .
« قالَ يا بُنَيَّ انّي ارى في المَنام أنّى اذبحُكَ فانظر ماذا تَرى و . . الخ « 1 » »
پس از اينكه اسماعيل ( ع ) رشد كرد و با پدر به سعى و كوشش ( جهد و عبادت يا سعى صفا و مروه ) پرداخت ، حضرت ابراهيم ( عليه السلام ) ، به دو فرمود : « اى فرزند عزيزم من در عالم خواب چنين ديدم كه تو را قربانى كنم ، در اين واقعه تو را چه نظرى است ؟ »
اسماعيل جواب داد : « اى پدر به هر چه مأمورى عمل كن ، انشاء الله مرا از بندگان شيكبا خواهى يافت » . پس چون هر دو تسليم ( امر حق تعالى ) شدند ، او ( اسماعيل ) را براى كشتن ، به روى افكند ( تا وقت مرگ رخسار جوانش را نبيند ) و كارد به گلويش بنهاد ، به دو خطاب كرديم : اى ابراهيم تو مأموريت عالم رؤيا را انجام دادى ، كارد از گلويش بردار . ما نيكوكاران را چنين نيكو پاداش مى دهيم .
در اين آزمايش بزرگ الهى هيچيك از پدر و فرزند به چون و چرا
هامش
( 1 ) - مراجعه شود به سوره ى صافات ، آيه هاى 101 الى 105