متأسفانه يكى از دردهاى بزرگى كه ما به آن مبتلا هستيم ، اينست كه نماز با آن همه فضيلتى كه دارد ، متأسفانه براى عموم مردم سنگين و يك امر سختى است و غالباً مشاهده مىشود كه براى زودتر تمام شدن نماز ، يا آن را فرادى و به تنهايى و با سرعت مىخوانند و يا اگر به جماعتى حاضر مىشوند ، آن جماعتى را انتخاب مىكنند كه نماز در آن زودتر به پايان مىرسد و اين مصيبت خيلى بزرگى است كه نماز در ما ايجاد رغبت و لذت نمىكند .
امام صادق ( ع ) نقل فرمودهاند كه : مردى وارد مسجدى شد كه پيامبراكرم ( ص ) در آنجا حضور داشتند . وقتى به نماز ايستاد ، سجدههاى نماز را با تندى و عدم آرامش به جاى مىآورد . پيامبر فرمودند : اگر در چنين حالتى بميرد ، بر دين محمد نمرده است « 1 » .
لذت نبردن از مناجات ، بزرگترين عذاب الهى
در اين روايت دقت فرماييد : آمده است كه روزى حضرت موسى ( ع ) براى مناجات با خداوند مىرفتند ، شخصى رذل و لاابالى به ايشان رسيد و گفت : از قول من به خدايت بگو : آخر من چقدر گناه كنم و تو مرا عذاب نكنى ؟ ! زمانيكه حضرت موسى ( ع ) مناجاتش را به پايان برد و عازم برگشت بود ، از جانب خدا خطاب رسيد كه اى موسى ! چرا پيغام بندهام را نرساندى ؟ پيامبر خدا فرمود : خدايا خجالت مىكشم ، تو خود مىدانى كه او چه گفت . خداوند فرمود : اى موسى از قول من به آن بنده بگو كه من بالاترين بلاها را به تو دادهام و تو در بدترين عذابها واقع شدهاى ، لكن درك آن را ندارى و متوجه نيستى ، و آن اينكه تو ديگر از مناجات با من و دعا و نماز لذت نمىبرى و همين كه شيرينى مناجاتم را از دل تو بردهام ، اين دردناكترين درد و عذاب براى توست .
راستى كه اگر انسان ، از نماز لذت نبرد و در وقت گفتن الله اكبر ، تلاطم درونى پيدا نكند ، بزرگترين مصيبت است بنابراين اگر جوانها سعادت دو جهان را مىخواهند ، بايد به
هامش
( 1 ) - بحارالانوار / 84 ، 234 .