نماز
يكى از مهمترين نيروهاى كنترلكننده ، نماز و راز و نياز و اظهار عبوديت به درگاه خداوند است كه در دين اسلام و از نظر قرآن ، جايگاه ويژهاى را داراست . قرآنكريم با صراحت تمام ، نماز را عامل بازدارنده ى انسان از گناه و خطا مىداند و مىفرمايد :
وَ اقِمِ الصَّلوةَ انّ صَلوةَ تَنْهي عَنِ الْفَحشاءِ وَ المُنْكَرِ
« 1 » « و نماز را بر پادار ، كه نماز ( انسان را ) از زشتيها و گناه باز مىدارد » .
امام صادق ( ع ) مىفرمايند : هر كس دوست دارد كه بداند نمازش پذيرفته شده يا نه ، بايد بنگرد كه نمازش او را تا چه حد از زشتيها و بديها باز داشته است پس به همان مقدار از او قبول شده است « 2 » .
يعنى همانگونه كه عقل و ساير عواملى كه تا كنون بر شمرديم در جاى خود از عواملى هستند كه آدمى و به خصوص جوانان را از كارهاى زشت و ناپسند و خلاف شأن يك انسان باز مىدارند ، نماز هم در مرتبهاى بسيار بالاتر ، از ارتكاب كارهاى بد و ورود به صحنههاى گناه جلوگيرى مىكند .
هامش
( 1 ) - سوره ى عنكبوت / 45 .
( 2 ) - بحارالانوار / ج 16 ، ص 205 ، باب 9 .