. اما با اين وجود مىفرمودند : آيا بنده ى شكرگزار خداوند نباشم ؟
اميرالمؤمنين على ( ع ) وقتى به اندازه توجه به يك خوردن ، آشاميدن و يا خواب از مقام ربوبى برايشان انصراف حاصل مىشود به قدرى ناراحت مىشوند كه مثل افراد مار گزيده ، در دل شب به خود مىپيچند و به عبادت الهى مىپردازند تا جبران نمايند .
بانوى بزرگ اسلام ، حضرت فاطمه زهرا سلام اللهعليها ، به اندازهاى به عبادت مىايستند كه پاهاى رنجور و مباركشان متورم مىشود و جسم طاهره و مطهرهشان ضعيف مىگردد .
همه ى اينها به ما مىآموزد كه بايد در حد توان و قدرت ، رسم عبوديت را ايفاء كرده و در اين راه هر چند قصورها و تقصيرها هم پيدا مىشود ، اما چون ديگر از قدرت بيرون است ، پروردگار عالم از آنها مىگذرد و به جهت آنها مؤاخذه نمىفرمايد .
مثلًا اگر كسى براستى نماز اول وقت بخواند ، ولو نمازى است با قصور و تقصير كه در خور مقام ربوبى هم نيست ولى خداوند متعال مىپذيرد و نه تنها آن را قبول مىفرمايد ، بلكه همه گناهان را هم مىبخشد و مورد عفو قرار مىدهد .
پس اى جوان بيدار ، اى دختر و پسر عاقبتانديش و هوشيار ، ايفاى مسؤوليت عبوديت ، اظهار بندنگى و در قيد خدا بودن ، رمز موفقيت شماست و مدال افتخارى است براى همه و براستى بنده ى خدا بودن افتخار بسيار بزرگى است ، به حدى كه وقتى مىخواهيم در تشهد ، نام مبارك پيامبرگرامى اسلام ( ص ) را بياوريم ، مقام عبوديت و بندگى او را بر مقام رسالتش مقدم مىداريم و مىگوئيم :
اشهد ان محمداً عبده و رسوله
مقام عبوديت
حضرت امام جعفرصادق ( ع ) در جواب عنوان بصرى كه خواستار شرح صدر شده