عبادت جن و انس بالاتر است .
يعنى از زمان خلقت آدم ( ع ) تا روز قيامت عبادت مردم بلكه جن و انس يك طرف ، و ثواب آن ضربه شمشير در طرف دگير .
على ( ع ) در راه اسلام بسيار جنگيد و شمشيرهاى فراوانى زد و در همه آن نبردها اخلاص داشته است ، اما آن ضربهاش استثنايى است .
يا اين كه در « ليله المبيت » على ( ع ) به جاى پيامبر در بستر خوابيد و آن حضرت را از خطر رهانيد و زمينه هجرتش را فراهم كرد . اين كار براى على ، ساده و كوچك است ، چون شجاعت و دليرى على ( ع ) فوق اين كارهاست ، اما همين عمل به اندازهاى ارزش پيدا مىكند كه آيهاى دربارهاش نازل مىشود « 1 » و مضمون اين آيه بسيار بالا است :
« و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله رءوف بالعباد » ؛
« 2 » و از ميان مردم [ مراد على ( ع ) است ] كسى است كه از جان خود در راه رضاى خدا مىگذرد [ مانند شبى كه على ( ع ) به جاى پيغمبر ( ص ) در بستر خوابيد ] و خدا دوست دار چنين بندگانى است .
گاهى قضيه به عكس مىشود ، يعنى چه بسا كار خوبى از جهت مادى و تاثيرگذارى بسيار بزرگى و وسيع است ولى از آن جا كه رنگ خلوص به خود نمىگيرد در نزد خداوند هيچ ارزشى ندارد و به بال مگسى نمىارزد . اگر خداى ناكرده عملى رنگ ريا و تظاهر داشته باشد ، نه تنها باطل ، كه گناهى بس بزرگ و در حد كفر است .
در روايت آمده است كه : « كسى ر ادر صف محشر مىآورند و به او
هامش
( 1 ) - سيره حلبى ، ج 2 ، ص 192 ؛ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 100 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) آيه 207 .