استحقاق دارد يك زندگى امنيت دار داشته باشد ؛ يعنى يك دل كه در آن دل امنيت ، سكونت ، وقار ، طمأنينه ، روشنايى و نور خدا باشد ؟ « الَّذينَ امَنُوا وَ لَم يَلبَسُوا ايمانَهُم بِظُلمٍ » ؛ مومنان ، « اولئِكَ لَهُمُ الامنُ » حتماً امنيت دارد ، « وَ هُم مُهتَدونَ » « 1 » چون دست خدا روى آنهاست . چون نور خدا در دل آنها تابيده است . معلوم است كه وقتى نور بيايد ، ديگر تاريكى نيست : « اللّهُم ولىُّ الَّذينَ امَنوا يُخرِجُهُم مِنَ الظُّلُماتِ الى النُّور » . « 2 » اين ظلمات ، ظلمت غم و غصه ، ظلمت هوا و هوس ، ظلمت نا امنى ، ظلمت تخيلها ، وسوسه ها ، آمال و آرزوها ، ظلمت نفس امّاره ، ظلمت شيطان درون و شيطان برون ، شيطان انسى و شيطان جنى است . از اين ظلمت ها به نور مطلق كشيده مىشود . « ظلمات » جمع است و « نور » مفرد : « يُخرِجُهُم مِنَ الظُّلُماتِ الى النُّور » نور خدا . وقتى نور خدا در دل جلوه گر بشود ، معلوم است كه ديگر در اين دل غم و غصه نيست ، نگرانى نيست و حتى صفات رذيله نيست . اين آيه شريفه به ما مى گويد : اگر واقعاً نور خدا در دل جلوه گر بشود ، ظلمت صفات رذيله هم از دل مى رود .
من از شما تقاضا دارم كه اگر وقت داريد ، آيات اين بحث را در يك كتاب جمع كنيد . نديدم كسى نوشته باشد . مى توانيد درباره « مكافات عمل » يا « تجسّم عمل در اين دنيا » - عمل خوب يا عمل بدكتابى جمع آورى كنيد . خلاصه اين كتاب اين مىشود كه اگر انسان در اين دنيا يك زندگى مرفه بخواهد ، يك زندگى صد در صد خوشى مىتواند پيدا كند . در حالى كه اين دنيا جزر
و مد دارد ونيش روى نيش و مشكل روى مشكل است ، اما او مىتواند در همان طوفان هاى يك زندگى به تمام معنى و يك زندگى رفاهى داشته باشد . نظير كسى كه در وسط دريا يك قايق مطمئنى داشته باشد كه از جزر و مدها هم لذت مى برد . از آن موجها هم لذت مى برد ؛ اگر قايق نور خدا بر دل كسى حكمفرما باشد ، در
هامش
( 1 ) - آنها كه ايمان آوردند و ايمان خود را با شرك و ستم نيالودند ، ايمنى تنها از آن آنهاست و آنها هدايت يافتگانند . ( انعام / 82 )
( 2 ) - خداوند ولى و سرپرست كسانى است كه ايمان آورده اند ، آنها را از تاريكى ها به سوى نور بيرون مى برد . ( بقره / 257 )