اخلاص در كارها خلوص
بحث ما درباره خلوص است . كلمه اى كه مقدس تر از آن در اسلام نداريم . كلمه اى كه همه خوبيها وابسته به آن است و اگر اين رنگ به خوبى ها نخورد ، هيچ ارزشى ندارد . ضد آن ، دو چهرگى ، تظاهر و رياست . شما نمى توانيد عملى پيدا كنيد كه وابسته به خلوص نباشد ، اما رنگ حسن داشته باشد . درباره عبادات نيز مى دانيد كه هر عبادتى وابسته به خلوص است . وابسته به تقرب است . جز ذاتى آن عبادت اين است كه آن عمل فقط براى خدا باشد . « 1 »
هامش
( 1 ) - قصد قربت در عبادات ، واجب است و علما آن را از مقومات عبادت قرار داده اند كه اگر خللى در آن وارد شود ؛ يعنى عبادت را بدون قصد امتثال و قرب انجام دهد ، باطل خواهد بود و اما خلوص در عبادت اين است كه عبادت را محض براى خدا انجام دهد ؛ به نحوى كه ترس از عذاب و رغبت به ثواب هيچ دخالتى در انگيزه او نداشته باشد . لذا اميرالمومنين ( ع ) مى فرمايد : « ما عَبَدتُكَ خَوفاً مِن ناركَ وَ لا طَمَعاً وَ رَغبَةً فى ثَوابِكَ بَل وَجَدتُكَ اهلًا لِلعِبادَةِ فَعَبَدتُكَ . » ( علامه جواد كاظمى ، مسالك الافهام ، ج 1 - 2 ، ص 235 . )
امام صادق ( ع ) مى فرمايد : « ادنى حَدَّ الاخلاصِبَذلُ العَبدِ طاقَتَهُ ثُمَّ لا يَجعَل لِعَمَلِهِ عِندَاللهِقَدراً . » ( محمد باقر مجلسى ، بحارالانوار ، ج 70 ، ص 245 . )