است . پس نانها را جمع كرده و گفتم : يابن رسول الله اجازه بدهيد من بياورم . فرمود : نه ، خودم بايد ببرم . خنيس مى گويد : همراه امام صادق عليه السلام رفتم و ديدم كه حتى به خانه اهل تسنن نيز سر زده و نان پخش مى كنند . گفتم : يابن رسول الله اين فرد كه شيعه نيست . فرمودند : اگر شيعه بود غذاى خود را به او مى دادم ، بايد به مسلمان رسيد ، بايد به بنده خدا رسيد ، هر كه گرسنه باشد بايد او را سير كرد .
رواياتى مانند روايت فوق درباره همه ى ائمه از جمله موسى بن جعفر عليه السلام ، امام سجاد عليه السلام ، حضرت رضا عليه السلام و . . . آمده و از نظر تاريخ شيعه و سنى مسلم است كه ايشان نيمه شبها به فقرا رسيدگى مى نمودند . مانند اينكه شيعه و سنى هر دو مى نويسند : وقتى اميرالمؤمنين سلام الله عليه بر اثر ضربه شمشير بر فرق مباركش به شهادت رسيد فقراى كوفه فهميدند كه سرپرستشان على عليه السلام بوده و تا آن شب به اين امر آگاه نبودند .
همچنين اگر امكان ارائه خدمت بطور غير مستقيم براى ائمه عليهم السلام نبود ، ايشان سعى مى كردند كه كار رو در رو صورت نگيرد . مثلًا از پشت در كالاى مورد نياز را به فرد مى دادند . درباره امام دوم دارد كه وقتى فقير چيزى از امام حسن عليه السلام مى خواست ، ايشان قبل از اينكه او وارد خانه شده و چشمش در چشم حضرت بيفتد پول را از لاى درب مى دادند و عذرخواهى نيز مى كردند .
درباره امام هشتم آمده : حضرت رضا عليه السلام در جلسه اى نشسته بودند كه فقيرى سئوال كرد . حضرت امر كردند كه همه بروند . راوى مى گويد : سپس حضرت رضا عليه السلام فقير را به در خانه خود برده و او را در بيرون نگه داشتند . سپس پول زيادى را از لاى درب به وى دادند تا چشمشان در وقت صدقه دادن به فقير نيفتد . از حضرت
بسوى حق (فارسى) — صفحة 158
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٥٨