ما امانت خود را به عالَم وجود عرضه داشتيم استعداد پذيرفتن را نداشت . اين انسان استعدادش را داشت . امانت ما را قبول كرد . اما قرآن مىفرمايد :
( انَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا ) اين انسان خيلى ظالم به خودش و خيلى جاهل به خودش است . جاهل است از اينكه غفلت نمىگذارد متوجّه استعدادهاى خود باشد . غفلت نمىگذارد از استعدادهاى خود استفاده كند ؛ و ظالم به خودش است زيرا اين استعدادهاى نهفته در خود را به هدر مىدهد . نظير آب فراوانى
كه به هدر برود و از اين آب كسى استفاده نكند . اين ، هم ظالم است هم جاهل . يك كسى آب فراوانى داشته باشد ، زمين فراوان داشته باشد ، اما گرسنه باشد . اميرالمؤمنين ( ع ) مىفرمايد :
« مَنْ وَجَدَ ماءً وَ تُراباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَابْعَدَهُ اللهُ » « 1 »
آن كسانى كه زمين دارند ، آن كسانى كه آب دارند ، اما هنوز فقيرند اينها از رحمت خدا دور هستند . فرد باشد يا ملّت باشد . ما استعدادهاى نهفتهاى داريم و بايد از اين استعدادها استفاده كنيم . اگر استفاده نكنيم بايد بدانيم كه لعنتخدا و پيغمبر ( ص ) و ائمه طاهرين ( ع ) شامل ما مىشود .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، جلد 103 ، صفحه ى 65 .