( يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَديمِنْ عَذابِ يَوْمِئذٍ بِبَنيهِ - وَ صاحِبَتِهَ وَ اخيهِ - وَ فَصيلَتِهِ الَّتيتؤويهِ - وَ مَنْ فِيالارْضِ جَميعاً ثُمَّ يُنْجيهِ - كَلّا )
« 1 » در روز قيامت انسان مىگويد : خدايا پسرم ، همسرم ، برادرم ، تمام دارائيم ، تمام افراد روى زمين ، گرفته شوند تا من رها شوم . يعنى خدا ! تمام عالم به دوزخ روند اما من رها شوم . خطاب مىشود : « كلّا » نمىشود . توئى و عملت . اگر عملت خوب است « سعادت » و اگر عملت بد است « شقاوت » .
روز قيامت روز سختى است . بعضى اوقات انسان از رسوائى عرق مىكند . تا چانه او را عرق مىگيرد . غفلت از روز قيامت نكنيم ؛ غفلت از جهنم و آن عذابها ، غفلت از بهشت و آن نعمتهايش .
در روايت مىخوانيم يكى از حسرتهاى اهل جهنم اين است كه هنگام رفتن به جهنم به بهشت نگاه مىكند مىبيند قصرى در بهشت دارد اما بىصاحب است ؛ حورالعين دارد اما بىهمسر است ؛ باغ دارد اما بىصاحب است . اين بايد در جهنم بسوزد اما آن قصرش و حورالعين و همسرش و باغش بىصاحب باشد .
هامش
( 1 ) . سوره ى معارج ، آيات 11 تا 15 . ترجمه : « ( در روز قيامت همه ى افراد ) به يكديگر نمايانده مىشوند . ( در آنگاه انسان ) مجرم دوست دارد كه پسر ، همسر ، برادر ، قوم و خويش و همه ى اهل زمين را به عنوان فديه تقديم كند تا خود ( از آتش جهنم ) رها شود . خير ، ( اين آرزو محال است برآورده شود ) » .