غفلت ، او غلبه بر ما پيدا كند و ما را جهنّمى كند .
2 - غفلت از عمر
غفلت دوم كه موجب بدبختى ماست ، غفلت از « عمر » است . عمر ، نعمت فوقالعادهبالايى است . هيچ نعمتى بعد از ولايت ، از نعمت عمر بالاتر نيست . در ميان عوام مردم مشهور است كه عمر طلاست . اما اين غلط است ؛ اين تشبيه ، تشبيه اشتباهى است ، عمر طلا نيست ؛ بسيار با ارزشتر از آن است . انسان اگر توجّه به عمر و جوانى داشته باشد ، مىتواند در همان جوانى ، سعادت دنيا و آخرت را براى خود تأمين كند .
ما چه بسيار افرادى را سراغ داريم كه بيش از چهل يا پنجاه سال از عمرشان نگذشته بود اما به خاطر توجه به عمرشان ، افتخارها آفريدند . بيش از دويست جلد كتاب درباره ترويج اسلام و تشيّع ، فقه تشيّع ، نوشتند . عكس آن هم چه بسيار سراغ داريم ؛ صد سال عمر كرد اما فقط و فقط مانند يك حيوان آمد ؛ مثل يك حيوان خورد ؛ و مثل يك حيوان از دنيا رفت . يا به
قول روايت ، سنگى آمد و كمكم جاى خود را در جهنم باز كرد . يك آدمى كه هفتاد سال عمر كرد وقتى مُرد ، صاف رفت ته جهنم !