« ضَرْبَة عَلِييَوْمَ الخَنْدَقِ افْضَلُ مِنْ عِبادَة الثَّقَلَيْنِ » « 1 » آن شمشيرى كه اميرالمؤمنين ( ع ) به سر « عَمروبن عبدود » زد ، آن شمشير زدن ثوابش از عبادت جنّ و انس بالاتر است . يعنى اگر عبادت همه انس و جنّ را يك طرف و ثواب آن شمشير زدن را يك طرف بگذاريم ، ثواب آن شمشير زدن بيشتر است . براى اينكه رنگ خلوص ، آن هم خلوص اميرالمؤمنين ( ع ) دارد . اين قضيّه را مولوى و ديگران نقل مىكنند كه وقتى كه
مولا على ( ع ) « عَمرو » را به روى خاك انداخت تا سرش را جدا كند ، او به حضرت بىاحترامى كرد . حضرت بلند شدند . در آن صحنه عجيب كه همه مسلمانها مىلرزيدند ؛ در آن صحنهاى كه اميرالمؤمنين ( ع ) وقتى به ميدان رفت ، پيغمبر اكرم ( ص ) فرمودند :
« بَرَزَ الايمانُ كُلُّهُ الَيالشِّرْكِ كُلِّه » « 2 » يعنى ايمان و شرك روبهرو شده . يعنى اگر على شكست بخورد ، مسلمانها شكست خوردهاند و اگر عمرو شكست بخورد مشركين شكست خوردهاند . در آن صحنه عجيب و استثنائى ، مولا اميرالمؤمنين ( ع ) عَمرو را رها كرد . مقدارى قدم زد و بعد سرش را جدا كرد . پيغمبر اكرم ( ص ) از مولا على ( ع ) علّت تأخير در جدا كردن سر عَمرو را
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، جلد 39 ، صفحه ى 2 .
( 2 ) . بحار ، جلد 39 ، صفحه ى 3 .