دوستى به يكديگر مرتبط مىسازد ، به گونهاى كه هريك را به سرنوشت ديگرى علاقهمند و در ساختن جامعهاى توحيدى مؤثر و صاحب نقش مىكند . قرآن كريم مىفرمايد :
و المؤمنون و المؤمنات بعضهم اولياء بعض يأمرون بالمعروف و ينهون عن المنكر . « 1 »
مردان مؤمن و زنان مؤمن دوستان يكديگرند . آنان همديگر را به معروف امر مىكنند و از منكر باز مىدارند .
منظور از آيهء شريفه آن است كه مؤمنان به يكديگر نزديك هستند ، حامى و دوست يكديگرند و به سرنوشت هم علاقه دارند ، لذا يكديگر را به نيكى امر مىكنند و از زشتيها باز مىدارند . امر به معروف و نهى ازم نكر بر اثر همان احساس دوستى و علاقهمندى به سرنوشت يكديگر است . تا دوستى ومحبت نباشد ، اين احساس مسئوليت در انسانها ايجاد نمىشود . انسانى كه به ديگران علاقه ندارد ، به رفتار و اعمال آنها نيز بىاعتناست ، اما وقتى به آنها احساس نزديكى و علاقهمندى كرد ، محبت و دوستى او را آرام نمىگذارد و باعث مىشود كه ديگران را به آنچه مايهء خير و صلاح و سعادت آنان است ، سفارش كند .
ولاى خاص ، ولاى رهبرى و زعامت است كه خاص پيامبر اسلام ( ص ) و اهل بيت اوست . در اينكه پيامبر اكرم ( ص ) مسلمانان را به نوعى ولاى خاص نسبت به خاندان پاك خود توصيه كرده است . ترديدى وجود ندارد . آيهء ذوى القربى در قرآن كريم گوياى اين مطلب است ، آنجا كه مىفرمايد :
قل لا اسئلكم عليه اجرا الا المودة فى القربى . « 2 »
بگو بر اين رسالت مزدى از شما نمىخواهم ، جز دوستى خويشاوندانم .
هامش
( 1 ) . قرآن ، توبه / 71 .
( 2 ) . قرآن ، شورى / 23 .