اميرالمؤمنين ( ع ) مىفرمايد :
« ما رأيت شيئاً الا و رأيت الله قبله و بعده و معه »
من هر چه ببينم ، خدا مىبينم ، قلبش خدا ، بعدش خدا و با او خدا .
اصلًا اين عالم هستى چيزى جز تدلى و وابستگى و وجود نما بيش نيست . وجود حق مال خداست : «
حتي يتبين لهم انّه الحق »
« 1 » در اينجا بحث ما تمام شد ، اما در پايان ، سخنى هم با جوانان عزيز دارم .
سخنى با جوانها
جوان عزيز ! دنياى غرب اتم را شكست و تو شيعهء ايرانى ، خيلى بالاتر از اتم را شكستى . ولى حيف كه ما خود را درك نكردهايم . اتم قدر و قضا را شكستن كار سادهاى نيست . اين ديگر اتم شكستن انيشتن نيست ، اتم عالم ذر و جبر و تفويض شكستن است .
عالم غرب توانست بخار را تسخير كند ، طبيعت را به انواع مختلف به كار گيرد و عالم فضا را تسخير نمايد ، اما شيعه ، عالم ملكوت را تسخير كرد . آنچه را كه قرآن مىخواهد و آنچه را كه در خور مقام يك انسان است ، همين است . اتم شكستن انيشتن ، سرانجام نتيجهاش يك بمب بر روى ژاپن بود كه هفتا و پنج هزار نفر بىگناه را به خاك و خون كشيد . اما اتم قدر و قضا شكستن نه تنها اين تبعات را نداشت ، بلكه يك افتخارى براى شيعه شد . هر چند شيعه افتخارات فراوانى دارد ، قرآن دلش مىخواهد كه شيعه ، هم اتم قدر و قضا را بشكند و هم اتم ماده را ، لذا مىفرمايد :
« وَ ابْتَغِ فيما اتاكَ اللهُ الدّارَ الاخِرَه وَ لا تَنْسَ نَصَيبكَ مِنَ الدُّنيا وَ احْسِنْ كَما احْسَنَ اللهُ الَيْكَ وَ لا تَبْغِ الفَسادَ فِي الارْضِ ، انَّ اللهَ لا يُحِبُّ المُفْسِدينَ »
« 2 » اى مسلمان تو بايد دو كاره باشى و با عقلت هم عالم ملكوت را و هم عالم فضا را
هامش
( 1 ) - سوره فصلت ، آيه 53 .
( 2 ) - سوره قصص ، آيه 77 ترجمه : ( اين پند الهى را بشنو ) و به هر چيزى كه خدا به تو عطا فرموده ( از قواى ظاهرى و باطنى و مال و ساير نعم دنيا ) بكوش تا ثواب و سعادتدار آخرت تحصيل كنى ( ليكن ) بهرهات را هم از ( لذت و نعم حلال ) دنيا فراموش مكن و تا توانى نيكى كن چنانچه خدا به تو نيكويى كرده و هرگز در روى زمين فتنه و فساد بر ميانگيز كه خدا ابدا مفسدان را دوست نمىدارد . تذكر : بايد توجه داشت كه در صدر مسائل ، سعادت اخروى است و بهرهورى از نعمتهاى دنيوى هم بايد در كانال عبوديت الهى باشد و اين وقتى ميسر است كه انسان تمام همت خود را به نيكى به مردم و همنوعان خويش بگمارد نه براى كسب مفاهيمى ناپايدار چون جاه و زراندوزى و . . . كه در اسلام مذموم دانسته شده ، اگر هم مضر نباشد مصداق غفلت از خداى تعالى است و اتلاف عمر ، كه به دنبالش حسرت هميشگى است .