جلسه بيست و يكم
بسم الله الرحمن الرحيم
رَبِّ اشّرَحْ لي صَدْري وَ يَسِرْلي امْري وَ احْلُلْ عُقْده مِنْ لِساني يَفْقَهُوا قَوْلي در بحث گذشته به اين آيه شريفه رسيديم كه :
أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَبَنِي ءَادَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبينٌ ( 60 ) « اى آدمى زادگان ! آيا با شما عهده نبستيم كه شيطان را نپرستيد ، زيرا روشن است كه او دشمن بزرگ شماست . و مرا پرستش كنيد ( امر مرا اطاعت كنيد ) كه اين راه مستقيم ( سعادت ابدى ) است . »
معاهده با خداوند
در اين آيه مباركه خداوند از ره گم كردگان و مجرمان گلايه مىكند و مىفرمايد : آيا معاهده نكرديم كه شيطان را نپرستيد ، چرا در دنيا شيطان را عبادت كرديد ؟ مگر با شما معاهده نكردم كه مرا عبادت كنيد .
در اين آيه شريفه مراد از معاهده ، چيست ؟ آيا از « الم اعهد » مراد اين است كه ما ، در دنيا پيامبر فرستاديم و شما هم قبول كرديد ، با من بيعت كرديد با قرآن و پيامبر بيعت كرديد ، چرا عهدشكنى كرديد ؟ ! اگر معنايش اين باشد ، مراد از بنىآدم همان « ايها المجرمون » است . وقتى كه مؤمن از گناهكار جدا مىشود آن وقت مجرم ، مخاطب اين خطاب عتابآميز قرار مىگيرد كه انصافاً خيلى حسرت دارد . به جاى اينكه به آنان خطاب تلطف شود ، خطاب تحكم مىشود ، كه چرا شيطانپرستى كرديد ؟