اسپرم و اوول هم مىشود و اگر قدرى بالاتر رويم بايد بگوئيم :
دل هر ذره را كه بشكافى * آفتابيش در ميان بينى
واقعاً هر ذره مىتواند گوياى قادر متعال باشد . مىدانيد تعداد پروتونها و نوترونها و الكترونهايى كه به دور آن مىچرخند از چنان دقتى برخوردارند كه كافى است اين هسته شكسته شود و عالم را نابود كند « 1 » . ظاهراً « مما لا يعلون » هم يك امر غيبى از طرف خدا و يك معجزه از طرف قرآن است . زيرا « مما لا يعلمون » را اگر بخواهيم به چيزهاى عادى معنى كنيم جور در نمىآيد چون « مما تنبت الارض » و « من انفسهم » را داشته ، حيوانها را هم به وضوح باقى گذاشته لذا چيز ديگرى باقى نمىماند به غير از چيزهايى كه بشر عادى به آن دسترسى ندارد كه گفته شد .
وَءَايَهٌ لَّهُمُ الَّيلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ( 37 ) « و برهان ديگر براى خلق در اثبات قدرت حق ، وجود شب است كه ما چون ( پرده ) روز را از آن برگيريم ، ناگهان همه را تاريكى فراگيرد »
ه - ) وجود شب : نشانه ديگر براى مردم شب است . خود شب نه ، « نسلخ منه النهار » ، اين كه از شب روز را بيرون مىكشيم . اين هم يكى ديگر از نشانههايى است كه پى به قادرى حكيم مىبريم ، آنكه تمام نظم اين امور به دست اوست .
شب معمولًا يك امر عدمى است . يعنى نبود روز . وقتى خورشيد نباشد ، شب است و تاريكى ، مثل اينكه شما چراغى كه اطاق را روشن كرده ، از آنجا بيرون ببريد ، اطاق تاريك مىشود . راستى اين آيه جالب است كه مىفرمايد بين روز و شب عدم و ملكه است . وقتى كه روز نباشد ، شب است . لذا نشانهاى از نشانههاى خدا اين است كه بيرون مىكشيم از شب روز را . وقتى خورشيد غروب كرد يعنى زمين حركت كرد و خورشيد پنهان شد شب مىشود . لذا از نشانههاى خدا شب و روز است . روز مىآيد شب مىرود . روز مىرود شب مىآيد . اما طريقهاش اين است كه شب امر وجودى نيست و روز امر وجودى است « نسلخ منه النهار » يعنى بيرون مىكشيم از آن شب ،
هامش
( 1 ) - اگر اين نظم و حركت دقيق الكترونها را به دور هسته مركزى به هم بزنند و كوچكترين خللى به حركت آن وارد شود ، عالم را به آتش مىكشد كه يك نمونه آن در هيروشيما انجام گرفت . پس وجود اين نظم درونى و استحكام آن ، خود دليل روشنى است بر وجود خالقى قادر ، مدبر و حكيم .