و گاهى ديگر آن را وظيفه ملائك مىداند :
حتى اذا جاء احدكم الموت توفته رسلنا و هم لا يفرطون . « 1 »
پاسخ امامان ( ع )
از ائمه ( ع ) در مورد تعابير مختلف و به ظاهر متناقض قرآن در مورد قبض روح سؤال مىشد . پاسخ امامان ، از جمله حضرت امام صادق ( ع ) بدين مضمون است :
ملك الموت به اذن خداوند بر گرفتن جانها موكل شده است . وى براى قبض ارواح به تنهايى نمىآيد ، بلكه براى قبض جانهاى مؤمنين ، ملائكه رحمت را به همراه دارد و براى كفار ملائك غضب و عذاب الهى . « عزرائيل » جان را مىگيرد ، و به يكى از اين دو دسته از ملائك مىسپارد . بنابراين اگر قبض روح را به خدا نسبت بدهيم مسلماً صحيح است ، زيرا ملكالموت به اذن خدا قبض روح مىكنند و اگر آن را به ملكالموت نسبت بدهيم نيز درست است . همانطور اگر اين نسبت را به انصار و فرشتگان همراهش بدهيم .
از نظر ادبى نيز گاهى فعل را به فاعل قريب مىدهند و گاهى به فاعل بعيد و گاه ديگر به هر دو . مثلًا در داستان حضرت
هامش
( 1 ) . سورهء انعام ، آيه 61 .
وقتى مرگ يكى از شما فرا رسد ، فرشتگان و رسولان ما راغ شما مىآيند . و البته در اينكار سستى نمىورزد .