اكرم ( ص ) كه بدان خيلى اهميت مىدادند و بهويژه در خلوت شبها و حالات معنوى زمزمه مىفرمودند ، اين دعا بود :
« اللَّهُمَّ وَ لَا تَكِلْنِي إِلَي نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَدا » ، « 1 »
يعنى اى پروردگار من ! مرا يك لحظه به خود وامگذار .
اعراض از ذكر نيز در فرهنگ قرآن كريم ، مذمّت شده است . از اين رو مىفرمايد :
( وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرين ) « 2 »
قرآن شريف مىفرمايد : اگر كسى به ياد خداوند باشد ، دست عنايت حق تعالى روى سر او خواهد بود . و كسى كه از ياد خدا اعراض داشته باشد و از ذكر غافل شود ، همواره با شيطان انسى و جنّى قرين و همنشين خواهد بود . رفيق بد و همنشين گمراه ، مصيبت بزرگى است كه در اثر اعراض از ياد خداى سبحان نصيب انسان مىشود و همواره با او خواهد بود . همچنين اعراض از ياد خداى تعالى ، كوردلى انسان در دنيا و آخرت را به همراه دارد و موجب مىشود خداوند در قيامت آدمى را فراموش كند .
( وَ مَن أعرَضَ عَن ذِكرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً وَ نَحشُرُهُ يَومَ القِيامَةِ اعمَي قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرتَنِي اعمَي وَ قَد كُنتُ بَصِيراً قَالَ كَذلِكَ أتَتكَ آيَاتُنَا فَنَسيِتَهَا وَ كَذلِكَ اليَومَ تُنسَي ) « 3 »
هامش
( 1 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 74
( 2 ) . الزخرف / 36 : « و هر كس از ياد خداى رحمان چشم بپوشد براى او شيطانى مىگماريم ، كه همواره يار و قرين او باشد . »
( 3 ) . طه / 126 - 124 : « و هر كه از ياد من روى گرداند حتماً براى او زندگى تنگى خواهد بود و روز قيامت او را نابينا محشور مىكنيم . گويد : پروردگارا ! چرا مرا نابينا محشور كردى در حالى كه من بينا بودم ؟ ! ( خداوند ) گويد : همينگونه آيات و نشانههاى روشن ما برايت آمد امّا تو آنها را فراموش كردى ، همچنين امروز فراموش مىگردى . »