آنجا كه مىفرمايد :
( الَّذينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ في خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّار ) « 1 »
مىفرمايد : مؤمن آن است كه در هر حال به ياد خدا است و با او مكالمه و راز و نياز دارد .
افزون بر اين ، تأكيد خداوند حكيم بر ذكر كثير و دائمى است . در قرآن كريم مىفرمايد :
( يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيراً ، وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصيلا ) « 2 »
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، خدا را بسيار ياد كنيد و او را در هر صبح و شام تسبيح گوييد .
مقصود از آيهء شريفه ، سفارش بندگان به مداومت بر ذكر است . حضرت امام صادق ( ع ) در اين زمينه مىفرمايند : پروردگار عالم هرچيزى كه از بندگانش خواسته است ، محدود است . در تعداد نمازهاى واجب و مستحب ، ميزان پرداخت خمس و زكات و سائر اعمال و عبادات ، محدوديتى قائل شده است و تنها عملى كه از منظر قرآن كريم ، انجام آن نامحدود است ، ذكر مىباشد . « 3 » عبارت ( وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثيرًا ) ، « 4 » مؤيد همين مطلب است . يعنى به صورت خيلى زياد و هميشه ذكر بگوييد . البته سالك بايد
هامش
( 1 ) . آلعمران / 191
( 2 ) . الأحزاب / 42 - 41
( 3 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 498
( 4 ) . الشّعراء / 227