مىكند ، دريچه دل را براى ورود فضائل او بگشايد و در مقابل ، رذائلى را كه با محبّت محبوب سازگارى ندارد ، از دل بيرون براند . تجسّم كامل و بارز اين تمايل و نزديكى بين مريد و مراد ، در زيارت و ملاقات آن دو حاصل مىشود . و چون معناى عدول و روبرگرداندن در ريشهء كلمهء « زيارت » نهفته است ، « 1 » اطلاق لفظ زيارت عموماً براى ملاقات بندگان با اولياء و بزرگان و صلحا مىباشد ؛ چرا كه مقدّمهء زيارت آن بزرگواران ، عدول از جريان مادّى و هر عامل غير روحانى و غير معنوى است .
بنابر اين زيارت بزرگان و اكابر امرى پسنديده است كه در همه اقوام و ملل وجود داشته و هر قومى به اندازه بزرگى و فضائل آن اسوهاى كه زيارت مىشود ، از اين امر بهره مىبرد و ثمرات اين تكريم را فرا راه زندگى نسل آينده قرار مىدهد . از اين جهت كمال بهرهمندى در زيارت وقتى صورت مىپذيرد كه حقيقت كمال در كسى كه زيارت مىشود ، متجلّى بوده و در يك كلام ، او « اسوهء حسنه » باشد .
زائر چنين پيشوايى ، اگر حقيقتاً زائر باشد و صادقانه و بىپيرايه به زيارت آمده باشد ، با حضور خويش در محضر مولا ، سر تسليم به
هامش
( 1 ) . معجم مقاييس اللّغة ، ج 3 ، ص 36 ، ذيل واژهء « زَور »