اهميّت زيارت
تكريم و بزرگداشت چهرههاى ماندگار و اثرگذار هر قومى ، رسمى است پسنديده كه جهانيان مىتوانند در سايه اهتمام به آن ، نسل كنونى را به سوى كسب كمالات معنوى اكابر گذشته سوق دهند . در واقع اقوام و ملل مختلف جهان - با هر دين و مذهبى كه باشند - استمرار شايستگىها و فضائل نسل هاى گذشته را در نكوداشت اكابر و اسوههاى معنوى قوم و ملّت خود يافتهاند ؛ زيرا نكوداشت بزرگان ، بهترين روش جهت ترغيب نسل ها براى حركت به سمت ارزشهاى معنوى بوده و باعث نزديك شدن آنان به كسانى مىشود كه در طول حيات خود ، سرشار از معنويّت و پارسايى بودهاند . و كمال اين تمايل و نزديكى در ملاقات و حضور در محضر آن بزرگان ، محقّق مىشود . هرگاه اين نزديك شدن همراه با عدول و رو برگرداندن از غير آن محبوب و اسوه باشد ، به آن « زيارت » گفته مىشود .
به عبارت روشن تر هركس كه مىخواهد كمالات يك اسوه را درك كند و در حدّ امكان وجود خويش را با آن كمالات و نيكىها عجين سازد ، بايد به آن اسوه تمايل پيدا كند ، نزديك شود و با عُلقه و محبّتى كه بين نفس خودش و آن اسوه ايجاد