ياد خدا در دل رسوخ ده ، و از دل به چشم و گوش و زبان و تمامى اعضا جارى كن تا كليهء مشاعر ، حيات دوبارهاى پيدا كنند و به اين وسيله از نردبان روح به سوى ملأ اعلى صعود كن :
« وَ اصْعِدْ بِرُوحِكَ الَى الْمَلَإِ الْأعْلَى بِصُعُودِكَ الَى الْجَبَل » « 1 »
و با صعود بر كوه مشعر ، از نردبان روحت به سوى ملأ اعلى صعود كن .
از اين رو ، خداى را در اين سرزمين با اطمينان براى نيل به مقام قرب مىخواند :
« وَ تَقَرَّبْ الَى اللَّهِ ذا ثِقَةٍ بِمُزْدَلَفَة » « 2 »
و هنگام وقوف در مشعر ، به خداوند تقرّب جو ، در حالى كه به او اطمينان مىورزى .
* حركت به سوى منا ؛ منا يعنى رجاء ، نيكا كه اين نام گويا ، در هالهاى از نور نهفته است .
منا ؛ يعنى سرزمين اميد ، رحمت ، مغفرت ، فضل ، كرامت ، استجابت دعا ، سعادت و خير دنيا و آخرت . و چرا چنين نباشد ؟ ! عاشق از معشوق پس از وصل چه مىخواهد ؟ ! توجّه ، تلطّف و عنايت .
هامش
( 1 ) 1 . مصباح الشّريعة ، باب 22
( 2 ) 2 . همان