احرام ؛ يعنى پشتكردن به دنيا و آنچه در دنياست و رونمودن به خدا و رضايت خدا و اجابت امر خدا ، چنانچه از امام صادق ( ع ) نقل شده است :
« أَحْرِم مِن كُل شَىْءٍ يَمْنَعُكَ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَ يَحْجُبُكَ عَن طاعَتِهِ » « 1 »
مُحرم شو از هر چيزى كه تو را از ياد خدا منع مىكند و از بندگى او باز مىدارد .
و نيز به هنگام احرام ، مىبايد متذكّر مرگ و كفن و قبر شود كه روزى با اين هيأت ، خدا را ملاقاتخواهد كرد و در موقعگفتن لبّيك كه تكملهء مقام احرام است ، توجّه به اين كه خداوند او را دعوت كرده است و او با اين الفاظ ، حضرتش را اجابت مىكند :
« وَ لَبَّ بِمَعْنى اجابَة صافِيَة زاكِيَة للَّهِ - عَزَّوَجَل - فى دَعْوَتِكَ مُتَمَسِّكاً بِعُرْوَتِهِ الْوُثْقى » « 2 »
و از تلبيات خود ، قصد كند پاسخدادن خداوند را با نهايت صفاى خاطر و خلوص نيت ، در حالى كه به عروةالوثقاى حق و به حقيقت ايمان ، تمسّك مىجويد .
هامش
( 1 ) 1 . مصباح الشّريعة ، باب 22
( 2 ) 2 . همان