خداى متعال بر كنار كن و جريان امور خويش را به خداوند واگذار و در تمام حركات و سكنات خود ، خالق خويش را وكيل قرار ده و در برابر فرمان و حكم و تقدير او ، مطيع و تسليم باش و دنيا و آسودگى و مردمان را رها كن و خود را از حقوق مردم خارج كن ( تا مردم از توطلبكار و ناراضى نباشند ) و ( در اين راه ) به زاد و توشه و ياران و توانايى و جوانى و ثروت خود اعتماد مكن ؛ زيرا آن كس كه دعوى مقام رضا و تسليم الهى كند و با اين حال به چيز ديگرى اعتماد كند ، خدا همان چيز را دشمن و موجب ضرر و و بال او مىگرداند ، تا او بفهمد و بداند كه نه او و نه هيچكس را قدرت و تدبيرى نيست مگر به عصمت و توفيق اعطا شده از جانب خداوند . و ( در اين سفر ) به اندازهاى خود را آماده و مستعدّ كن كه گويا اميد مراجعت براى تو نيست و در مصاحبت و رفاقت و همراهى با ديگران ، خوشرفتار و نيكو كردار باش و پيوستهء اوقات ، واجبات الهى و سنن رسول محمّدى ( ص ) را و آنچه بر تو واجب است از آداب عرفى و تحمّل و بردبارى در برابر ناراحتىها و ابتلائات و شكر نعمتهاى خداوندى و گشادهدستى و بخشش ، مراعات نما .
مناسك حج (1387ش) (فارسى) — صفحة 206
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٠٦