خداوند متعال اعتراض مىكنند و مىگويند ، اشتباه شده است ؛ ما بهشتى هستيم و تو مىخواهى ما را به جهنّم ببرى !
سپس نسبت ظلم به خداوند تبارك و تعالى مىدهند . قرآنمجيد مىفرمايد : اين افراد دروغگو هستند . نظير اين افراد در جامعه فراوان ديده مىشود ، توجّه به آن نمىشود و گرنه امثال آن فراوان است . اگر انسان لجوج شد و نتوانست زير بار حقّ برود ، در مقابل هر حقّى ايستادگى مىكند . در مقابل امام معصوم و پيامبر و حتّى خداوند مىايستد و با عناد و لجاجت ، خود را ارضا مىكند .
در همين جامعه كنونى برخى از افراد هستند كه وقتى در زندگى دچار
شكست مىشوند - معمولًا هم اين شكستها تقصير خودشان است - خدا را ظالم مىدانند . و اگر زمينه و امكانات داشته باشند ، با او مىجنگند .
بالأخره آن جاهلان خودسر به همين كارشكنىها هم بسنده نكردند و گفتند بايد دو نفر در ميان اين دو سپاه حَكَم شوند . چه كسى بايد از سوى سپاه حق حَكم شود ؟ آيا اميرالمؤمنين ولايت ندارد كه الآن حَكم شود ؟ آيا آن آيات كه در شأن آن حضرت نازل شده است را نخوانده بودند ، آيا روايات متواتر پيامبر ( ص ) را نشينده بودند ؟ آرى . همهء فضائل مولا اميرالمؤمنين ( ع ) را مىدانستند و ايشان را به خوبى مىشناختند . امّا گفتند : بايد يك نفر از طرف ما حَكَم شود و على به حُكم او عمل نمايد . چرا به اينجا رسيدند ؟ در اثر لجاجت ، در اثر خودخواهى و در اثر عدم ولايت پذيرى .
مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 304
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٣٠٤